ลุงเสา ณ บ้านไร่

ตอนสี่ทุ่มของวันก่อน

ฉันยังทำงานอยู่ในเซเว่น

วันนี้ฉันทำอยู่ผลึดดึก

ลูกค้ายังเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

งานบริการคืองานที่ฉันรัก

แต่บางครั้งก็ทำให้ฉันหน่าย

สิ่งที่ฉันนึกแล้วลุกขึ้นมาได้ต่อเสมอ

คือฉันอยากได้กล้องถ่ายรูปสักตัว







"สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ"

เสียงจากพนักงานแคชเชียร์กล่าวต้อนรับลูกค้า

เสียงของประตูเปิดครืนอัตโนมัติ

ลุงแก่ ๆ เสื้อผ้าซอมซ่อ

กางเกงขายาวสีชาขาดวิ่น

สภาพของลุงบอกได้เลยว่า

สุขอนามัยน้อยเสียเหลือเกิน





ลุงเข้ามาพร้อมกับย่ามกระสอบน้ำตาลมิตรผล

และด้ามไม้กวาดไว้คอยค้ำแรงโน้มถ่วงของร่างกาย

เดินไปช้าๆ

ไปทางมุมหนังสือ

กวาดสายตามองหนังสือช้าอย่างช้า ๆ

เพ่งชื่อหนังสือยู่นาน

พลิกหน้าพลิกหลัง

ไม่ถูกใจก็วางไว้ตรงนั้น

จนลุงแกเพ่งหนังสือเล่มนั้นอยู่นาน

ก่อนที่จะหยิบหนังสือไว้แนบอก

แล้วทิ้งตัวนั่งกองลงกับพื้น

ทิ้งย่ามเก่า ๆ กับด้ามไม้กวาด

ผายแขนจากอกที่แนบหนังสือไว้

เปิดอ่านอย่างตั้งใจ




"ลุงครับตอนนี้เที่ยงคืนแล้วนะครับ บ้านลุงอยู่ไหนครับเนี่ย"

แกเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงอ่านหนังสือต่อไป

"ลุงครับ"

"เอออ"

"บ้านลุงอยู่ไหนครับเนี่ย"

"บ้านไร่"

"บ้านไร่เลยเหรอครับ แล้วมาด่านช้างไงเนี่ยลุง"

"เกาะรถเมล์แดงมา จะมาหาน้องสาว ชายเอ้ย มันจำลุงไม่ได้"

"อ่าว ทำไมล่ะลุง"

"ก็ลุงมันจน ลุงลำบาก ข้าวก็ไม่มีกิน อยากมาหาพี่น้อง เผื่อช่วยเหลือได้"

ลุงทำเสียงอย่างเสียใจอยู่ในลำคอ

"แล้วลุงเชื่ออะไรครับเนี่ย"

"เสา"

"เสา..... เสา สอ เสือเหรอครับ"

ลุกพยักหน้าเล็กน้อย


"แล้วลุงจะทำไงต่อ"

"พรุ่งนี้ก็กลับบ้านไร่ แต่คืนนี้ไม่รู้จะนอนไหน"

"นอนหลังร้านที่นี่ก็ได้ ตอนเช้าค่อยนั่งรถกลับบ้าน"

"ขอบใจนะชาย ลุงขออ่านหนังสือตรงนี้ก่อนนะ"

"ตามสบายเลยนะครับลุง"

ลุงหันหน้ามาคุยต่อ

"แต่ลุงก็อยากกลับบ้านคืนนี้เหมือนกัน"

"นอนที่นี่ก่อนแหละครับ พรุ่งนี้ค่อยไป"

"ลุงไปแน่ ลุงไปแน่"

แกย้ำพึมพำเบาๆ อยู่อย่างนั้น








ตีสี่แล้ว

ฉันเก็บล้างทำความสะอาดในเซเว่นเรียบร้อยแล้ว

ลุงยังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนั้น

"คืนนี้ลุงยังไม่ได้หลับเลยนะ"

"จบพอดีเลยชาย ลุงอ่านจบแล้ว"

"สงสัยลุงไม่ได้นอนแล้วล่ะ เพราะรถมีออกตอนตีห้า"

"ลุงอยากนอน ขอนอนตรงนี้แหละ เดี๋ยวลุงก็ไปแ้ล้ว"




ลุงแผ่ตัวนอนราบพร้อมกับกอดหนังสือไว้

แกหลับตาอย่างสบายใจ

ตรงมุมหนังสือนั้น




"ลุง ๆ ใกล้จะตีห้าแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งที่ท่ารถ"

ฉันเขย่าตัวแกเบา ๆ

"ลุง ๆ ตื่นเถอะ จะตีห้าแล้วนะ"

ลุงแกยังนอนยิ้มอยู่และกอดหนังสือไว้อยู่

พนักงานผู้หญิงอีกสองคนก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

ฉันมองหน้าพนักงานในร้าน

"ลองเอามือแตะจมูกดูซิ ไม่หายใจแล้วมั้งน่ะ"

ฉันลองเอานิ้วอังรูจมูก

"เฮ้ย ทำไมไม่หายใจวะ"

"จริงเปล่าเนี่ย ไหนลองดูอีกที"

"เนี่ย ชีพจรที่ข้อมือก็ไม่เต้น"

เมื่อจับข้อมือออกมาจากหนังสือที่แนบไว้ที่อก

ฉันก็รู้ว่าแกกลับบ้านไปแล้วจริง ๆ



"ตายแล้วไปไหน" หนังสือที่แกแนบไว้ตลอดกาย





ปัจฉิมลิขิต | [...ตีห้ากว่า ๆ แกถูกส่งโรงพยาบาล]