Saturday, February 14, 2009

น้ำแข็งไสใส หัวใจสี่ดวง~




น้ำแข็งไส แต่หัวใจคนขายมิใส

ใจมันหม่นหมอง

ระหองระแหง

อนาถจิต




"น้ำแข็งไสครับ ถ้วยละสิบบาท

แถมพ่อค้าหล่อฟรี

เอาไปหอมฟอดให้ชื่อใจ"

ไม่มีลูกค้า

หน้าตาก็โหดพอแล้ว

ไม่มีใครมาซื้อหรอก



เลิกงานก็มาขายน้ำแข็งไสต่อ

อาทิตย์หน้าก็คงไม่ได้มาขาย

เพราะเลิกงานดึก

ไม่ได้มีน้ำแข็งไสอย่างเดียวนะ

ไอติมก็มีด้วยแหละ

ไอติมกะทิหวานๆ

ร้อนๆ อย่างนี้ต้องกินนะครับ




ใครอยากกินน้ำแข็งไสถ้วยนี้

ก็มาที่ด่านช้างนะครับ

ใส่มั่ว

ใส่ทุกอย่าง

เละๆ อย่างที่เห็น




น้ำมะลิ กะทิ สัปปะรด น้ำเขียว ส้ม อมชมพู สีฟ้า ม่วง

ปริมาณที่ใส่ในถ้วย

ทางร้านของเราใส่ในปริมาณที่ไม่แน่นอนครับ

คือจะดูที่หน้าตาเป็นอันดับแรก

อันดับสองไม่มี

ใครหน้าตาดีก็ให้เยอะ

หน้าตาพอเข้าวัดได้ ก็พอประมาณ

หน้าตายานๆ ก็ให้น้อยๆ



ว่างๆ เราก็ิกินเอง

ขายได้ไม่ได้ ก็กิน

กินเป็นว่าเล่น

นั่งกินถั่วจนจะหมด

เหอะๆ

ได้กำไรหรือว่าขาดทุนวะเนี่ย




"น้ำแข็งไสครับ น้ำแข็งไส

เร่เข้ามาจ่ะ เร่เข้ามา

ผู้หญิงหน้าตาสวยก็ให้เยอะ

ผู้ชายมาซื้อก็ให้น้อยๆ

แต่ถ้าผู้ชายพาแฟนสวยมา

เราจะบริการท่านเป็นอย่างดีครับ

ขอบคุณมากครับ"




ปัจฉิมลิขิต
| อุดหนุนกันเยอะๆ นะครับ ทำกันไม่ค่อยเป็นหรอก แหะๆ

Tuesday, February 10, 2009

special holiday


วันนี้ก็เหมือนทุกวัน

ตื่นเช้าเจอกับสิ่งแปลกหน้าที่เราคุ้นเคย

อาบน้ำ แต่งชุดไปทำงาน

ออกรถ ถึงที่ทำงาน

วิ่งไปเข้าตอกบัตร


...


ผอ จอ กอ เดินเข้ามาหา

ด้วยสีหน้าที่ผิดปกติกว่าทุกวัน

ทำท่าเก็กสวยแล้วถามว่า

"เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย"

ชะงัก แล้วคิดในใจ กุฝันไปรึเปล่านี่

"หลับสบายดีมั้ย" ผอ จอ กอ ถามอีกรอบ

"อ่ะ..อ่ะ...อ่อ หลับสนิทตลอดคืนเลยครับ"



"ก็ดีแล้วแหละ"

(ตะลึง)

"ท่านผู้จัดการมีอะไรเหรอครับ วันนี้มาแปลกๆ"

"อ้อ วันนี้มีข่าวดีมาบอกกับธีรวัฒน์"

"ผมมีดีด้วยเหรอครับ"

"มีสิ ก็บริษัทพิจารณาการทำงานแล้ว ก็ถือว่าดี"

"แล้วยังไง" ทำหน้าสงสัยและกวนตีนเล็กน้อย

"บริษัทจะส่งโบนัสมาให้เป็นรางวัล"

"ดีจัง"




ผอ จอ กอ เสริม "ยังไม่หมดแค่นี้นะ"

"ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเหรอครับ"

"อันนี้ไม่ใช่โปรโมชั่น"


"กระหน่ำซัมเมอร์เซลล์เหรอครับ"

"ธีรวัฒน์ อย่ากวน นี่เรื่องจริง"

"เอ้า ว่ามา"


"บริษัทจะพาไปเที่ยวต่างประเทศ"

"ไม่ใช่มั้ง"

"ใช่สิ"

"แล้วไปไหนอ่ะ"

"ปักกิ่ง ประเทศจีน"




"ติ๊งต่อง ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ

สายการบินจุ๊กกรู้ เที่ยวอีที-เจ็ดสองแปด


กำลังพาท่านไปสู่เมืองปักกิ่ง ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงสี่สิบนาที

ขอให้ท่านผู้โดยสารคาดเข็มขัดภายในสองนาที

เครื่องบินกำลังจะทะยานขึ้นฟ้าแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ติ๊งต่อง"




...



น่าตื่นเต้นดีจัง


เป็นครั้งแรกที่ธีรวัฒน์ได้ไปเที่ยวต่างประเทศ


บริษัทเราดีจัง มีให้เราฮอลิเดย์อย่างนี้ด้วย


ปลื้มตายเลย





"หนีห่าว"

ธีรวัฒน์ทักทานสาวจีนวัยยี่สิบต้นๆ ที่นั่งมาด้วยกัน


"ซา หวาดด ดี ค่ะ"


"เอ่าพูดไทยได้เหรอครับ"

"นี่โหน่ย"


"กำลังจะไปไหนเหรอครับ"


"
เซี่ยงไฮ้"



"ชื่ออะไรเหรอครับ ลืมถามเลย"

"รุ่งนภา"

"ไฮจัง ชื่อไทยด้วยนะครับเนี่ย"

"ถ้าเรียกยาก ก็เรียกว่าปลาก็ได้ค่ะ"

อยากบอกอะไรอย่าง

แอบปลื้มตรงที่ปลายิ้มสวย
มีเสน่ห์จัง



หวังได้แค่ปลื้ม


แต่อย่าเลย


คงไม่มีทางหรอก

เธอเป็นนางฟ้าที่สูงส่ง

เราเป็นเพียงแค่หมาแดกแฟ้บเท่านั้นเอง



"ติ๊งต่อง ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ

เครื่องบินกำลังจะตก อยู่เฉยๆ นะคะ

ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ
แค่น้ำมันหมดกลางอากาศ ติ๊งต่อง"




ผู้โดยสารมองหน้ากันสักพัก ทำสีหน้างง

ช่างเป็นแอร์ที่ไร้ความรู้สึก

งงอยู่นาน เครื่องบินตกกลางทะเลพอดี




"ติ๊งต่อง ขออภัยอย่างสูงแก่ผู้โดยสารทุกท่าน


คือทางสายการบินเราไม่อยากให้ท่านตื่นตระหนก


งงไว้ก่อน เห็นมั้ยค่ะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ตอนนี้เครื่องบินกำลังลอยอยู่กลางทะเลค่ะ"






ตอนนี้ปลากลัวมาก

เธอบอกว่าถึงชื่อปลาแต่ก็ว่ายน้ำไม่เป็น

ดูที่หน้าต่าง เครื่องบินดูเหมือนเริ่มจม

ผู้โดยสารเริ่มหวาดกลัว


"เรากำลังจะตายกันอยู่แล้ว หาทางทีกันเหอะ"

ทุกคนเริ่มกรี๊ด หนีตายทุกวิถีทาง

น้ำเริ่มจมเครื่องบินแล้ว

ช่างเป็นฮอลิเดย์ที่อนาถจิต

ผมวิ่งไปเอาค้อนที่ท้ายเครื่องบิน

บอกให้ทุกคนใส่เสื้อชูชีพ จับให้ดีๆ

ผมจะทุบประตูออก

ใครว่ายน้ำไม่เป็น ติดถังออกซิเจน


วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว ปล่อยไำว้ทุกคนจะตายกันหมด


น้ำทะลักเข้าสู่เครื่องบินอย่างรวดเร็ว


ผมจับปลาขึ้นมา ขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว



"อ๊าซ รอดแล้ว"

ผมตะโกนออกมาสุดชีวิต


ปลาก็รอดชีวิตออกมาพร้อมกับผู้โดยสารทุกๆ คน




....




เราลอยอยู่ท่ามกลางทะเลที่มีแต่เส้นขอบฟ้า


"มีแต๋ต๋ายกับต๋าย"

คนอินเดียโพล่งเสียงด้วยความท้อ


"ไม่หรอก ยังดีกว่าตายในเครื่องบิน"


"นั่นไง" ปลาพูดขึ้นมา

"มีอะไรเหรอ"

"เกาะ"

"ใช่ๆ เกาะ เรารอดตายแล้ว"

ทุกคนตะโกนด้วยเสียงดีใจ รีบว่ายเข้าฝั่ง




"ติ๊งต่อง ดีใจจัง"

เสียงแอร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก





....





"เราจะตายมั้ย"


"ไม่หรอก"


"เราอยู่เกาะนี้มาเจ็ดวันแล้วนะ ยังไม่มีอะไรลงท้องเลย"

"มันต้องมีปาฏิหาริย์"




ก๊าบๆ ก๊าบๆ

"เสียงเป็ดที่ไหนกัน"

"นั่นสิ นี่มันทะเลนะ"


"เฮ้ย เป็ดริมชายหาด นั่นไง"

"เป็ดทะเลไง"

"มีเหรอ"

"แต่ตอนนี้มีแล้ว รีบไปเหอะ มาเป็นฝูงเลย หรือจะรออดตาย"

เมื่อเข้าไปใกล้ๆ


"เป็ดอะไรสีม่วงวะ"


"เออ นี่แหละ เป็ดทะเล"




ผมเลยเอาเป็ดมาทำยำสามกรอบ

คนอินเดียทัก

"โอ้ว หนีแก ทามหมายถึงอาหร่อยขนาดนี้"

"ครัวไทยไปบอลโลกไง"

"ใช่เหรอ"

"นั่นแหละ เนี่ยยำเป็ดสามกรอบนี่สูตรนางเล็ด แม่ของช้านเลยหนา"

"โอ้ว อีนี่อยากเจอนางเล็ดจริง" คนอินเดียกินไปพล่ามไป



กลุ่มคนญี่ปุ่นกำลังกินยำเป็ดสามกรอบอย่างเอร็ดอร่อย

ผมได้ยินเสียง คนญี่ปุ่นโพล่งเสียงออกมา

"โอ้อิชิ เยสๆ โอ้อิชิ"

ผมก็มานึกๆ

โอ้อิชิ นี่มันยี่ห้อชาเขียวในไทยไม่ใช่เหรอ

หรือว่าคนญี่ปุ่นนั่นอยากกินโออิชิ




ไม่มีสัญญาณความช่วยเหลือใดๆ

ตัดขาดจากโลกภายนอก

อยู่นานๆ ไปพวกเราชาวโดยสารเครื่องบินตก

เริ่มกลายเป็นชาวเกาะของเกาะนี้




ผมพยายามติดต่อกับโลกภายนอกทุกวิถีทาง

ผ่านไปหลายปี

แต่ทุกคนก็ยังมีกำลังใจอยู่

มีความหวังว่า

จะมีหนทางได้กลับบ้านเกิด

ทุกคนชูสองนิ้ว สู้ตาย!



คืนนั้นผมหลับไปด้วยอ่อนเพลีย

มีลมทะเลช่วยเป็นพัดลม

มีท้องฟ้าและผืนดาวมาเป็นมุ้ง

มีเม็ดทรายทะเลเป็นเตียงกว้างใหญ่

ผมหลับสนิทตลอดคืน




...




ตื่นขึ้นมา

ก็เหมือนทุกวัน

ตื่นเช้าเจอกับสิ่งแปลกหน้าที่เราคุ้นเคย

อาบน้ำ แต่งชุดไปทำงาน

ออกรถ ถึงที่ทำงาน

วิ่งไปเข้าตอกบัตร



...


ทำงานเหมือนเคย





ปัจฉิมลิขิต
| แต่งเรื่องในที่ทำงานอ่ะล่ะ วันนี้อารมณ์ศิลปิน เหอๆ

Monday, February 9, 2009

Never say "Bye"

2009|02|07


ตื่นแต่เช้า

เก็บของ


ใส่กระเป๋า

ใบใหญ่ๆ


ไปแล้วจ่ะ


ไม่มีอะไรติดอยู่ที่หอแล้ว


ลาเจ้าของหอ
บอกว่า

"อีกสองปีจะมาอยู่นะครับ เตรียมห้องว่างไว้ให้ผมด้วย"


...


อีกนานน




รอเก้าเก้าสี่เจ้าเดิม

รอค่อนข้างนาน

เลทไปยี่สิบนาทีแล้ว

ไม่ไหว

โบกแปดแปด


แปดแปดกำลังจะชะลอความเร็วเทียบรถ

ชะเง้อเห็นเก้าเก้าสี่อยู่ข้างหลัง

แปดแปดกำลังจะจอด

เดินกลับไปนั่งที่เดิม

ส่ายหน้า

ยิ้มนิดนึง

เพื่อความสบายใจของคนขับรถ


หึๆ
คนขับรถคงถามว่า


"
เพื่ออะไร"



เก้าเก้าสี่เป็นรถไฮโซที่ไม่ค่อยมีใครขึ้น

แพง

แต่สบาย


สบายที่ไม่ค่อยมีใครขึ้น

คนน้อยไม่ต้องเบียดเหมือนแปดแปด

ด้วยความเหนื่อย

เพลีย


และหลับ

ตื่นเป็นช่วงๆ



...



ถึงแล้ว


ด่านช้างแสนไฮโซ




กลับมาแล้ว

ที่เดิม

ชั้นวางของ


และ



ผอ จอ กอ ที่เหี่ยวๆ



ปัจฉิมลิขิต
| สวัสดี สวัสดี... อยากสวัสดีหลายๆ ครั้ง บ๊ายบายไม่อยากพูด

Sunday, February 8, 2009

NPRU Again

2009|02|04

วันนี้ทำงานเหมือนเคย ปกติทำงานกะบ่าย

แต่แลกกะกับคุณคมสัน
เลยได้มาทำงานกะเช้า

แถมลางานอีกหนึ่งชั่วโมง
เมื่อวานคุยกับ ผอ จอ กอ เรื่องที่จะลางานนี่แหละ

ตอนแรกขอลางานครึ่งวัน ยังไม่ให้ลาอีก


ธีรวัฒน์ก็เลยบอก ผอ จอ กอ ไปว่า

"ที่ผมลางานเนี่ย เพราะมันจำเป็นจริงๆ ผมขอลาชั่วโมงเดียวได้มั้ยละ"

(ผอ จอ กอ ทำสีหน้าครุ่นคิดและกวนตีน)


"ถ้าผมลางานชั่วโมงเดียวไม่ได้ เอาใบลาออกมา ลาออกไปทำธุระ"


"เอ้าก็ได้"


(หึๆ ผ่านเลยนะนี่ ไอ้ที่จำเป็นมันไม่ใช่ เพราะเราจะไปฮอลิเดย์กัน)



ลางานได้ก็เปลี่ยนชุด นั่งเก้าเก้าสี่ ป.หนึ่ง กรุงเทพฯ-ด่านช้าง


ลงนครปฐม กำลังรอที่จะลงรถ

เจอพี่อ้น ปีสอง แต่งตัวโคตรแมนเลย

หึๆ
ลงจากรถได้ ก็ถามเลย

"เดี๋ยวกลับหอก่อนนะครับ" ตัดบท ขี้เกียจตอบ

เข้าหอได้ก็ไม่เจอใคร เลยออกไปแรดข้างนอก

โทรไปหาชญานิษฐ์ บอกว่าธีรวัฒน์อยู่นครปฐมแล้ว

ก็ยังมิเชื่อ กว่าจะเชื่อก็เหงือกแห้ง

โทรไปหาอัจฉราภรณ์ บอกว่าอยู่นครปฐมแล้ว


เดี๋ยวไปรอที่เซเว่น ออกมาด้วย
"ไม่เชื่อ เซเว่นด่านช้างอ่าดิ"

(ตอนโทรบอกว่าดร๊อบเรียนก็อำว่าอยู่เซเว่น แต่จริงๆ อยู่เซเว่นด่านช้าง)


"เอ้าา อยู่นครปฐมแล้ว ออกมาด้วยแค่นี้แหละ ออกก็ออก ไม่ออกก็ไม่ต้อง"



โทรไปหาน้ำผึ้ง วันนี้วันเกิดน้ำผึ้งด้วย


"ฮัลโหลวว แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะครับ"

"อ่ะจ้า ขอบคุณมาก"

"นี่อยู่นครถมแล้วนะ"

"ไม่เชื่อหรอก..."


โทรไปยังเงี้ย ยืนอยู่หน้าหอแล้วก็ยังไม่เชื่อเล้ย หึๆ


แล้วก็ไปรวมพลกันที่หน้าเซเว่น


มีน้ำผึ้ง ชญานิษฐ์ อังศุมาลิน ขาดอัจฉราภรณ์

โทรไปแล้วยังไม่เชื่อ
ก็เลยให้ชญานิษฐ์คุย ถึงจะเชื่อ

ธีรวัฒน์ไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ





แล้วก็ไปเหมาเซเว่นกัน หุๆ


ก่อนหลับหอ ส่งน้ำผึ้งไปดูปอปผีฟ้า

เพราะเพิ่งเริ่มตอนแรก ไม่ดูไม่ได้ เดี๋ยวขาดตอน


แล้วก็ไปก๋วยเตี๋ยวไก่น่องโตที่หน้าหอธีรวัฒน์

ก่อนที่จะบ๊ายบายแยกย้ายกลับหอ




ฮอลิเดย์วันแรกสิ้นสุด






2009|09|05


ฮอลิเดย์วันที่สองเริ่มต้นด้วยการตื่นนอน
แล้วก็อาบน้ำ

แต่งชุดนักศึกษาไปแรดที่มอ


ดูแปลกๆ เพราะปกติใส่ชุดทำงานอย่างเดียว

ไปถึงมอ ก็ไปทำให้ประหลาดใจ (เซอร์ไพรซ์)

ศิริพร บัญชา ชมพูนุช ชุติมา ตบท้ายด้วยสกาวเดือน



คุยไปมา อาจารย์อรนุช สุดเซ็กส์ เรียกขึ้นให้ไปเรียนด้วย

ค่อยสบายใจหน่อย จะได้มิต้องกังวลเรื่องแจมเข้าไปเรียน


พอเข้าไปเรียนก็อย่างที่ใครๆ เขาว่ากันนั่นแหละ

"นอ ศอ มิค่อยรู้เรื่อง"


นึกว่าจะได้ไปกินข้าวที่เซ็นทรัล ปิ่น(เกลียว)

อย่างที่เคยไป
เดี๋ยวนี้พัฒนามากินข้าวกล่องที่สหกรณ์ของมอ

ใกล้สอบ มิมีเวลากิน ถึงว่า ผอมเพรียวเรียวชะลูดกันทุกคน


"ไปถูกที่แต่ผิดเวลา" อย่างที่น้ำผึ้งว่า

ไปช่วงที่เค้าสอบกัน

ดูสิ ชักรูปทีเป็นเครียดทุกซีนไป

สอบลิงกวิด สะ ติ่ก ของจารย์ปราณีที่ไม่ปราณีใคร

ดูท่าทางแล้วเครียด

มากด้วย


ชีวิต นอ ศอ อยู่กับห้องคอมพ์ แล้วก็คอมพ์

ถ้าที่อื่นก็เสียตังค์

ห้องคอมพ์มอ ทางเลีือกที่ตังค์ไม่หายไปไหน

ไม่ได้ไปทำงานหรอกครับ

เข้าเน็ตทีนึง คุณจะเข้าเว็บอะไรก่อน



ไฮไฟว์ | เมล์ | ฟังเพลง-โหลดเพลง | หนัง | รูปดารา |
การบ้าน



มีแค่นี้แหละครับ

จริงๆ




หัวค่ำไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่น่องโตอีกรอบ

เวลามีความสุขมันจะกินอะไรได้อร่อยๆ

เนี่ยแหละ อร่อยสุดๆ




ฮอลิเดย์
วันที่สองจบลง




2009|02|06


วันนี้ลางาน ได้ใบเตือนที่ทำงาน แต่ก็ยอม

ตอนเช้าไปเรียนกับครูเดวิด

แล้วก็เป็นอย่างที่ใครเขาเล่า

สอนแบบ

มันก็ดี

เข้าใจดี


เรียนเสร็จ ก็พากันไปถ่ายรูปกัน



ถ่ายรูปมันดีเหมือนกัน ใช้กล้องฟิล์มรุ่นพ่อมาถ่าย

เนี่ยแหละ พ่อบอกว่า มีกล้องตัวนี้ สาวติดตรึม

ฮ่าๆ


กินข้าวไป ก็นึกไปนะ

ว่าถ้ากลับมาเรียน มันจะเปลี่ยนไปยังไงมั่ง

นี่ไม่มาแค่ไม่กี่เดือน ก็เปลี่ยนไปเยอะ

ข้าวที่นี่กินอร่อยดีแหะ



ไปตลาดกะจะไปส่งพัสดุให้พี่ที่ทำงานด้วยกัน

ให้ที่อยู่มาแล้ว

กลับทำหายซะงั้น

ให้ไปเดินอยู่รอบตลาดนครถม

หึๆ

บอกอะไรอย่าง

อย่าไปล้างรูปที่นครปฐม

แพงมาก

โหดชิบ

ด่านช้าง
บ้านนอก ยังถูกกว่าแยะ ทำเร็วกว่าด้วย

เหออ

ขอบอก



ในเมื่อส่งพัสดุไม่ได้

ก็พาไปบิ๊กซีกัน

ไปเฮ้วๆ กันหน่อย

นี่เป็นครั้งแรกที่น่าทึ่งของธีรวัฒน์

ที่ไม่เคยเห็นชญานิษฐ์ออกเที่ยวไหนเลย

สังเกต ไปเที่ยวแบบว่า

ไม่กังวลใจ

ว่าจะเจอใครที่รู้จักกับพ่อชญานิษฐ์

แล้วคนที่รู้จักก็จะไปบอกพ่อชญานิษฐ์

ไม่เลย แถมยังบอกอีกว่า

"ครั้งที่แล้วก็ไปมาแล้ว"

ไม่ใช่ครั้งแรกสินะเนี่ย



ไม่ได้ซื้ออะไรมากมาย

ไปดันรถเข็นแล้วก็สุดอากาศเย็นๆ เล่น

กลัวว่าจะเปิดแอร์แล้วไม่คุ้ม



ก่อนที่จะไปตลาด ไปอัดรูปอันแสนแพงทรหด

เอามาดูเพื่อความสบายใจ

แยกย้ายกลับบ้าน

บ๊ายบาย



จบฮอลิเดย์



ปัจฉิมลิขิต | อยากกลับไปเรียนมากมาย แต่ยังไม่พร้อม

อยากบอกนะ สกาวเดือนดูดีนะจ๊ะ แต่ก็ไม่ดูดีกว่า

บัญชา ดูเหมือนจะคิดอะไรออกมาให้คนข้างๆ ได้ยินบ่อยๆ

น้ำผึ้ง แอคติ้งเต็มสิบ

ชุติมา ผอมเพรียวเรียวชะลูด

อังศุมาลิน โบ๊ะหน้าเบาๆ หน่อย

อัจฉราภรณ์ กลั้นน้ำตาเก่งขึ้น

ชมพูนุช จอมบงการแผนอะไรต่างๆ ทุกเรื่อง

ชญานิษฐ์ ทำผมลอนได้แล้ว

ศิริพร สวยเหมือนเดิม มิมีเปลี่ยน

....^^