there isn't in my heart

เคยอ่านหนังสือนิยายน้อยๆ

บอกว่า


"ไปเที่ยวไหน มิต้องถ่ายรูปสองเราให้มาก"

"ใช้หัวใจเก็บความทรงจำดีๆ กันดีกว่า"

"เพราะถ้าเรามัวแต่ถ่ายรูป"

"จนไม่มีเวลามาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่มองข้ามไป"



โห...ถ้าแแบบว่าอินเลิ๊บ อ่านแ้ล้วก็หวานซึ้ง

ตอนนี้ธีรวัฒน์มิใช่อย่างนี้สิ อ่านแล้วหวานเลี่ยน

แต่ให้ทำอย่างนั้นก็คงไม่ได้หรอก

ถ้าไปไหนไม่มีกล้อง มือจะคันแล้วเอามาเขกหัวตัวเอง

แค่ออกมาจ่ายตลาดก็เอากล้องไปด้วยแล้ว

ถ้าจะมัวเอาหัวใจมาเก็บรายละเอียด

ธีรวัฒน์มิใช่โรแมนซ์หรือพวกโลกส่วนตัวสูงปรี๊ดอะไรขนาดนั้น

อย่างน้อยการถ่ายรูปมันก็ได้ยิ้มเวลามาดูรูปเก่าๆ

แต่เรื่องเก่าๆ ทำำก็ทำให้อยากคิดถึง

ทำไงถึงจะตัดใจได้นะ


ปัจฉิมลิขิต | เพื่อนนครปฐมสิ้นเดือนนี้มีแพลนไปเยี่ยมเยียนนะครับ